آیینه کدر نقد در ایران
15 بازدید
محل نشر: بازتاب اندیشه » خرداد 1386 - شماره 86 » (4 صفحه - از 48 تا 51)
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
نویسنده محترم معتقد است که در ایران فرهنگ نقد دارای جایگاه شایسته‏ای نیست و حاکمان هیچ‏گاه تحمل نقد را نداشته‏اند و عواملی مانند فرهنگ سکوت و پنهان‏کاری، خودستیزی و دگرپرستی و تمکین و تملق ایرانیان در به‏وجود آمدن این روحیه برای گفتمان‏های مسلط نقش به‏سزایی داشته است. چرا در هماره تاریخ این مرز و بوم، گفتمان‏های مسلط صدای خود را گویاترین، بلندترین و رساترین صداها؛ صور خود را صور اسرافیل، حزب خود را فرا ـ حزب، تصویر و تعریف کرده و هیچ نقدی را بر خود نپذیرفته و یا تحمل نکرده‏اند؟ شاید یکی از پاسخ‏ها این باشد که حاملان و عاملان گفتمان‏های مسلط، همواره بر این پندار بوده‏اند که، منزلت استعلایی و شأن‏سالاری، تنها شایسته آنان است. از این رو، همواره گفتمان خود را بر بنیان منطق «دوانگاری متضاد»، «سلسله مراتب ستیزش‏گر»، «تک گفتاری»، «مرکزیت و همینه‏طلبی» و «جهان‏شمولی» بنا کرده‏اند. شعار چنین گفتمان‏هایی، «با این یا آن» است. «هم این و هم آن» را در وادی آنان راهی نیست. چنین گفتمان‏هایی، از خاصیت متضاد کردن «دوانگاری»ها در عرصه‏های مختلف برخوردارند. آدمیانی که در متن چنین گفتمان‏هایی می‏زیند، اساسا حیاتی وابسته دارند. صرفا در شرایط خاص محیطی (سیاسی ـ اجتماعی)، وجودشان قابلیت توجیه می‏یابد....
آدرس اینترنتی