زبان سیاست
15 بازدید
محل نشر: بازتاب اندیشه » دی 1386 - شماره 93 » (7 صفحه - از 46 تا 52)
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : گروهی
زبان : فارسی
چکیده: آقاى عضدانلو در این نوشتار به‏دنبال پاسخ این سؤال است چرا انسان‏ها در امر سیاست همیشه سوژه سیاسى هستند و دیگران براى آنها اتخاذ تصمیم مى‏کنند؟ فرضیه اساسى این مقاله پیرامون این سؤال است که متولیان قدرت به‏وسیله ایدئولوژى قدرت خود را نهادینه مى‏کنند و به آن مشروعیت مى‏بخشند. ایشان معتقدند سیاست از طریق زبان ایدئولوژیک مى‏شود و نتیجه ایدئولوژیک شدن سیاست رسوخ تحریف در امر سیاست است و در جایى که سیاست از طریق ایدئولوژى تحریف شود، دیگر حقیقت و صداقت نقشى در گفتمان سیاسى بازى نمى‏کنند. ارسطو کتاب سیاست خود را با این فرضیه آغاز مى‏کند که انسان حیوانى سیاسى است. شاید منظور او این باشد که جوهر و عصاره زندگى اجتماعى سیاست است. زمانى که دو یا تعداد بیشترى از مردم در ارتباط با یکدیگر قرار گیرند، به‏طور اجتناب‏ناپذیر درگیر کار سیاسى مى‏شوند. این فرضیه ارسطو مى‏تواند ما را به طرح فرضیه دیگرى رهنمون شود که همان معنا را به گونه دیگرى القا مى‏کند: در زندگى اجتماعى از سیاست‏گریزى نیست. انسان یا فاعل سیاست است یا موضوع و سوژه سیاسى. اگر سیاست را فرایند تصمیم‏گیرى در مورد سرنوشت خود تعریف کنیم، ازجمله پرسش‏هاى کلیدى که مى‏تواند ذهن ما را به خود مشغول کند این است که چه نیروهایى (تاریخى، فرهنگى و یا سیاسى) باعث آن مى‏شوند که انسان تبدیل به سوژه.....
آدرس اینترنتی